تو هم زخم داری؟

سلام

جایی می خواندم زمانی که کسی به ما بدی می کند و به اصطلاح به ما زخم می زنند مانند این است که فردی [خدایی نکرده ] به ما چاقو فرو کند و فرار کند. در این شرایط ما چه می کنیم؟

احتمالا به سرعت خودمان را به یک درمانگاه رسانده، زخممان را رمان می کنیم تا از عوارض آن در امان باشیم

زمانی که فردی مدام از گذشته خود و زخم هایی که افراد به او زده اند می نالد مانند این است که در حالی که چند چاقو به بدنش فرو شده، بدنش خون ریزی می کند اما این فرد این چاقو ها را در همان حالت حمل می کند و هیچ تلاشی برای بهبودی آن ها نمی کند تا زمانی که بمیرد

کار عقلی این است که زخم هایمان را التیام بخشیم

اگر فردی در کودکی و به ناحق از پدر و برادر بزرگترش کتک خورده و در زمان حال آن زخم ها سر باز کرده چه باید بکند؟

اگر احساسات فردی از سوی خانواده سرکوب شده چه باید بکند؟

اگر بانویی در خانه زیر سلطه شوهرش، هیچ اختیاری ندارد و شوهرش که هزار کار انجام می دهد اما تا به همسرش می رسد از حق ولایت شوهر در اسلام و غیره می گوید، چه باید بکند؟

اگر دختری به اجبار شوهر داده شده چه باید بکند؟

 

همه زخم داریم

همیشه حرف ها زیبا از دهان افراد زده می شوند

همه می دانیم که اگر نشخوار ذهنی داشته باشیم مانند این است که به خاطر اشتباه بقیه خودمان را تنبیه کنیم

 

دنیای امروز بیشتر شبیه یک جنگل شده تا یک شهر

با این تفاوت که در جنگل قانون جنگل حکم رانی می کند:

یعنی اگر نکشی کشته می شوی

اما در دنیای ما اگر کسی را اذیت و آزار نکنیم الزاما بد نمی بینیم

اما نمی داتم چرا عده ای مدام به بقیه زخم می زنند؛ زخم های بدنی، زبانی، نیش و کنایه،فحش و…

عده ای که بقیه از زبان و جسمشان در امان نیستند و انگار عالم و آدم به آن ها بدهکار هستند و در هر لباسی این آدم ها هستند از مذهبی گرفته تا لامذهب، از دکتر و مهندس تا کارمند و بازنشسته و دامپزشک

 

پدری که فرزندش را کتک می زند، برادری که برادر یا خواهر کوچکترش را تحقیر می کند، شوهری که همسرش را آزار می دهد، آدم مذهبی که به بهانه امر به معروف زخم زبان می زند و…

همه اینها احتمالا نمی دانند با این کارشان زخمی به عمق یک چاقو به بدن فرد وارد می کنند که التیامش احتمالا کار حضرت فیل باشد هرچند که آن فرد جلویشان قدر علم کند باز هم زخم دارد

 

مدتی هست از حرف های زیبای که بقیه می زنند خسته شدم که در نوشته با زخم های روحی تان چه می کنید به آن اشاره کرده ام

حرفهایی که ظاهر زیبا داشته اما انگار کاربردی ندارند فقط مانند یک مسکن چند دقیقه ای عمل می کنند و باز اثرشان از بین می رود

دوست نداشتم در این پست درد و دل کنم اما چه دوستی بهتر از شما و چه ابزاری بهتر از نوشتن برای درد و دل سراغ دارید؟

 

من سوالی دارم و آن هم این است که چطور زخم هایمان را التبام ببخشیم تا بتوانیم کمر خم شده از بار زخم ها و مشکلات را راست کرده و بایستیم و به زندگی ادامه بدهیم

شما راهی سراغ دارید؟

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *