چرا رشد نمی کنیم؟

سلام

تصور کنید:

یک بشقاب چلو کباب؛

یک قالب پنیر فاسد شده؛

  • دو لیوان شیر؛
  • مقداری سس کچاب؛
  • یک عدد موز؛
  • یک لیوان بنزین؛
  • یک برش هندوانه؛
  • مایع ظرفشویی.

 

داخل یک مخلوط کن می اندازیم و آن را روشن کرده و منتظر می مانیم تا به خوبی مخلوط شوند

 

چه خروجی از مخلوط این ها حاصل می شود؟

قطعا حاضر نیستید این ماده مخلوط را نگاه کنید چون هم بوی تهوع آوری دارد و به هیچ وجه قابل خوردن نیست

گلاب به رویتان یک چیزی توی مایه های استفراغ می شود!

 

آدم عاقل که سهل است، آدم دیوانه هم حاضر نیست به این مخلوط نگاه بیاندازد

(البته بعضی ها هستند که ترکیبی می زنند و نوش جان می کنند که توی این نوشته با آنها کاری نداریم!)

 

شما حتی شاید حاضر نباشید چنین مخلوطی را درست کنید

من هم همینطور

 

اما یک سوال:

چرا ما حاضریم هر چیزی را وارد مغزمان کنیم؟

 

صبح که از خواب بیدار می شویم نیم ساعتی با تلگرام و اینستاگرام مشغول می شویم؛

بعد سر کار یا دانشگاه می رویم؛

بعد به خانه آمده و سریال های تهوع آور تلوزیون را نگاه می کنیم؛

بعد اخبار می بینیم که پر از مطالب ناراحت کننده و ناگوار است؛

موقع خواب هم که می رسد سرمان را توی اینستاگرام فرو می کنیم و تا زمانی که چشممان بسته نشده بخش جست و جو را نگاه می کنیم.

 

آیا با این شرایط مغز ما جایی برای ورود مطالب مفید دارد؟

اگر داشته باشد با مطالب فاسد قبلی مخلوط شده و خروجی خوبی به بار نمی آید

 

در تین شرایط آیا می توانیم رشد کنیم؟

به نظرم خیر!

 

تصمیمی که من گرفتم این است که ورودی های ذهنم را محدود کرده و آن ها را با وسواس زیاد انتخاب کنم و هرمحتوایی را وارد این کَله نکنم

شما هم اگر دوست داشتید این کار را بکنید!

 

 

 

 

1 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *