عدم تعادل در رفتار

سلام

تازگی ها متوجه شدم رفتاری دارم که هم خودم و هم بقیه را آزار می دهد

البته قبلاً هم می‌دانستم که کمی عدم تعادل در رفتارهایم موجود است

اما این‌یکی کمی من را شوکه کرد

 

من به نظر آدم درون‌گرایی هستم

و زمانی که برای اولین‌بار وارد جمعی می‌شوم کاملاً ساکت هستم مانند یک گوشی که در حالت سایلنت قرارگرفته

در چنین حالتی افراد فکر می‌کنند من یک آدم خشک، ساده و آرام هستم

اما کافی است که مدتی از ارتباط من با آن جمع بگذرد (مثلاً ۳ ماه)

توی آن جمع از یک آدم درون‌گرا تبدلی می‌شوم به یک آدم برونگرای محض

 

به‌طوری‌که بعد از یک مدت زیاد افراد باور نمی‌کنند که من همان آدم باشم

  • سعی می‌کنم با همه شوخی کنم
  • با صدای رسا صحبت می‌کنم
  • شاداب هستم

 

شاید به‌ظاهر این ویژگی خوب باشد اما به نظرم یک جای کار می‌لنگد

 

خیلی اوقات نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و شوخی‌های زیادی می‌کنم 

 

و این شاید فرد مقابل را ناراحت نکند اما خودم از این رفتارم خسته شده‌ام

 

این رفتار من افراط‌ و تفریط است و من این مدل را دوست ندارم

 

اعتراف بعدی‌ام راجع به یک اخلاق بد من هست که بسیار زیاد من را آزار می‌دهد

و این اخلاق بد تعارفی بودن بیش‌ازحد من است

 

مثلاً اگر فردی بخواهد به من پولم را بدهد همه‌اش می‌گویم قابل نداره و تعارف می‌کنم

یا اگر فردی بخواهد کاری را به من بسپارد نه گفتن برایم سخت است

نمی‌توانم منظورم را بیان کنم

و در تصمیم‌گیری‌هایم مدام این را در نظر می‌گیرم که بقیه را ناراحت نکنم و این باعث می‌شود خودم خیلی اوقات ناراضی باشم

 

دوست دارم بتوانم رک و صریح باشم

آدم‌های صریح بی‌احترامی نمی‌کنند بلکه چیزهایی که در مورد چیزهایی که به خودشان مربوط است تعارف ندارند و مانند آب شفاف هستند

 

مدتی هست تلاش می‌کنم تا این رفتارهایم را اصلاح کنم و امیدوارم بتوانم به هدفم برسم

 

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *