چند خطی در مورد دوستی

سلام

دقیق نمی‌دانم این جمله از کیست اما می‌نویسم چون برایم جالب است:

نباید انتظار بیشتر از رفاقت از دوستانمان داشته باشیم

 

من معتقدم دوستان درجه‌بندی می‌شوند، با بعضی از آن‌ها زمان بیشتری را می‌گذرانیم و با بعضی دیگر زمان کمتری، اما چیزی که مهم است به نظرم یکی از مهم‌ترین شروط نانوشته دوستی این است که یک نیمچه اولویتی در زندگی برای دوستان قائل باشیم

یعنی اگر می‌خواهیم بدانیم کسی دوستمان است باید ببینیم که جزوی از اولویت‌های زندگی‌مان است یا نه

و اگر می‌خواهیم بدانیم که ما دوست کسی هستیم باید ببینیم جزوی از اولویت‌های او در زندگی‌اش هستیم یا خیر

 

به نظرم حرمت دوست فراتر از این است که هر زمان حوصله‌مان سر رفت یا دلمان برایش تنگ شد به سراغ او برویم

 

چند روزی هست که به یک مورد جدید رسیدم، یکی از افرادی که فکر می‌کردم دوستم هست حالا به نظر در اولویت‌های زندگی‌اش قرار ندارم

منظورم از اولویت این نیست که خدایی نکرده جانش را برایم بدهد، بلکه توی چند ماه اخیر پاسخ پیام‌هایم را با بی‌میلی می‌دهد و همچنین از هر ۱۰ تا تماس، یکی را آن‌هم به‌زور پاسخ می‌دهد

 

نمی‌توانم با قطعیت بگویم اما به نظرم باید کم‌کم رابطه‌ام را با او کم کنم چون یکی دیگر از قوانین نانوشته دوستی این است که اگر طرف مقابل میلی به رابطه عمیق با ما ندارد، اگر ما مدام اصرار کنیم کار بیهوده‌ای انجام داده و ارزش خودمان را پایین آورده‌ایم

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *